วงการครีเอเตอร์ไทยกำลังลุกเป็นไฟ หลังจากที่ คุณวันชนะ อินทรสมบัติ (Victorior) ศิลปินผู้อยู่เบื้องหลังงานออกแบบระดับโลกอย่าง Kena: Bridge of Spirits ได้ปล่อยผลงานล่าสุดที่มีชื่อว่า “Tawan” (ตะวัน) แอนิเมชันฉบับ Demo ความยาว 20 นาทีที่สร้างขึ้นด้วย AI ทั้งหมด
Tawan เล่าถึงเรื่องราวแฟนตาซีที่ผสมผสานตำนานโบราณเข้ากับการผจญภัยในโลกอนาคตอันสิ้นหวัง โดยพูดถึงโลกที่เสียสมดุลจนท้องทะเลกลายเป็นสีดำและสิ่งมีชีวิตล้มหายตายจาก ตัวเอกอย่าง ‘ตะวัน’ จึงต้องออกเดินทางเพื่อกอบกู้ความงดงามและคืนชีวิตให้แก่ธรรมชาติ ตามคำสัญญาที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ ผ่านการปูเรื่องราวที่เต็มไปด้วยปริศนาและความหวัง
โปรเจกต์นี้ใช้เวลาเพียง 1.5 เดือน ด้วยงบประมาณราว 16,000 บาท ($500) โดยคุณวันชนะระบุว่า นี่คือการพิสูจน์ว่าในยุคที่เทคโนโลยีพร้อมแล้วนั้น Solo Creator สามารถทำสิ่งที่เคยเป็นไปไม่ได้ให้กลายเป็นจริงได้ โดยไม่ต้องง้อสตูดิโอยักษ์ใหญ่
แต่ท่ามกลางความตื่นตาตื่นใจ เสียงของชาวโซเชียลกลับแตกออกเป็น 3 ฝ่ายอย่างชัดเจน
1. ฝ่ายคัดค้าน: “นี่ไม่ใช่ศิลปะ แต่มันคือการขโมย”
กลุ่มนี้มองว่าผลงานที่สร้างจาก AI ขาดจิตวิญญาณและความเป็นต้นฉบับ โดยวิจารณ์อย่างหนักว่าดีไซน์ตัวละครมีความคล้ายคลึงกับแอนิเมชันดังจากค่ายใหญ่จนดูเหมือนการนำงานคนอื่นมายำรวมกัน นอกจากนี้ยังตั้งคำถามถึงจริยธรรมของ AI ที่ถูกเทรนด้วยข้อมูลที่ศิลปินคนอื่นสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน
2. ฝ่ายชื่นชม: “นี่คืออนาคตของ Storytelling”
ในมุมกลับกัน ผู้ที่สนับสนุนมองว่านี่คือการทลายกำแพงที่เคยมีอยู่ หลายคนทึ่งกับคุณภาพงานที่ก้าวกระโดดเมื่อเทียบกับงบประมาณและเวลาที่ใช้ พวกเขามองว่านี่คือเครื่องมือที่ช่วยให้คนที่มี “เรื่องราวในหัว” สามารถสื่อสารออกมาได้จริง โดยไม่ต้องรอทุนสร้างมหาศาลหรือทีมงานหลายร้อยคน
3. ฝ่ายสายกลาง: “อย่าเอามาเทียบกัน แต่ต้องยอมรับความจริง”
กลุ่มนี้มีมุมมองที่น่าสนใจ โดยมองว่างานศิลปะจากมนุษย์ที่ผ่านกระบวนการคราฟต์ด้วยชีวิตและความอดนอน กับงานที่ใช้ AI นั้น เป็นงานคนละศาสตร์กัน และไม่ควรนำมาตัดสินด้วยมาตรฐานเดียวกัน แต่ในขณะเดียวกัน ก็เรียกร้องให้คนทำศิลปะ “เปิดใจมากขึ้น” เพราะท้ายที่สุดแล้ว ต่อให้ใช้ AI แต่หากผู้ออกแบบมีทักษะและวิสัยทัศน์ทางศิลปะที่สร้างสรรค์ ผลลัพธ์ที่ได้ก็ถือเป็นคุณค่าของประสบการณ์ทางศิลปะที่สั่งสมมา ไม่ใช่แค่การกดปุ่มสั่งงาน
อย่างไรก็ตาม ในระดับสากลเองก็ยังไม่มีข้อสรุปต่อเทคโนโลยีนี้ เราเห็นเทศกาลภาพยนตร์สายล้ำสมัยอย่าง Runway AI Film Festival ที่จัดประกวดและมอบรางวัลให้สื่อ AI อย่างเต็มตัว ขณะที่ยักษ์ใหญ่ของวงการอย่าง Cannes Film Festival กลับประกาศแบนภาพยนตร์ที่ใช้ AI ในเนื้อหาหลักออกจาก Official Selection ด้วยเหตุผลที่ว่างานศิลปะต้องมาจาก ‘วิสัยทัศน์ของมนุษย์’ รวมถึง Academy Awards (Oscars) ที่ออกกฎชัดเจนว่ารางวัลสาขาการแสดงและการเขียนบทต้องเป็นฝีมือมนุษย์เท่านั้น ความขัดแย้งนี้เองที่พิสูจน์ให้เห็นว่าโลกยังคงอยู่ในช่วง ‘ปรับตัว’
บทสรุป: คำถามสำคัญอาจไม่ใช่ AI สร้างงานศิลปะได้จริงไหม แต่คือ “เราจะให้ค่ากับอะไร?”
ประเด็นนี้ไม่ได้จบแค่ว่า AI สร้างศิลปะได้หรือไม่ แต่มันกลับย้อนกลับมาถามตัวเราทุกคนว่า “ในวันที่เทคโนโลยีทำให้ใครก็ได้สร้างภาพที่สวยงามได้ง่ายขึ้น คุณค่าที่แท้จริงของงานสร้างสรรค์ในอนาคตจะไปอยู่ที่ตรงไหน?”
สุดท้ายแล้ว ความกังวลของสังคมต่องาน AI ไม่ใช่เรื่องเกินจริง เพราะมันกำลังสั่นคลอนนิยามของการสร้างงานแบบเดิม แต่หากเรามองข้ามดราม่าไปให้ถึงแก่น Tawan คือสัญญาณเตือนให้คนทำงานศิลปะต้องปรับตัว การเป็น ‘ผู้สร้าง’ ในยุคใหม่จึงต้องยกระดับจากการใช้เครื่องมือ ไปสู่การเป็น ‘ภัณฑารักษ์ของความคิดสร้างสรรค์’ ที่สามารถเชื่อมโยงเทคโนโลยีเข้ากับเรื่องราวได้อย่างมีชั้นเชิง เหมือนที่ศิลปินในอดีตเคยเปลี่ยนผ่านจากพู่กันมาสู่ภาพดิจิทัลนั่นเอง
ที่มา: https://x.com/VictoriorCG/status/2061581280215802173?s=20
